De ahadith (Arabisch: ÃÍÇÏíË), meervoud van hadith (ÍÏíË, 'dat wat verteld wordt') zijn de islamitische overleveringen over het doen en laten en de uitspraken van de profeet Mohammed. Via deze overleveringen kent men de soenna, de manier van de profeet. Voor de overgrote meerderheid van de moslims vormen de ahadith een aanvulling op de koran, maar er zijn er ook die de ahadith als onbetrouwbaar verwerpen.
De ahadith zijn opgenomen in talloze verzamelingen, waarvan er in de soennitische islam zes als betrouwbaar worden aangemerkt. Deze zijn rond 800-850 opgetekend. De auteurs zijn: Al-Boechârie, Muslim, Abôe Dâwoed, Tirmidzi, An-Nasâ'ie en Ibn Mâdja. Toch bestonden er al voor die tijd ahadithverzamelingen, al waren deze minder systematisch van opzet en voldeden ze niet aan de strenge selectiecriteria die vooral Al-Boechârie en Muslim formuleerden. In de loop der tijd waren er namelijk veel verhalen over Mohammed verzonnen, omdat het een verhaal kracht kon bijzetten als men beweerde dat Mohammed het ook had gezegd. De 6 onderzoekers hebben nauwkeurig het kaf van het koren onderscheiden.
De meest bekendste hadithverzamelingen zijn de ahadith van Al-Boechârie en Muslim. Als een hadith in die van Al-Boechârie evenals in die van Muslim voorkomt, gaan moslims ervan uit dat het een authentiek verhaal betreft. Beiden legden namelijk zeer kritische maatstaven aan voor het optekenen van een hadith. Er waren circa 600.000 overleveringen over Mohammed in omloop, maar Al-Boechârie nam er slechts 7.000 in zijn verzameling op; daarvan betreffen er 3.000 varianten van dezelfde overlevering.
Een belangrijke voorwaarde voor een authentieke hadith is dat er een volledige keten is van overleveraars die elkaar gekend en ontmoet kunnen hebben. Degene die de hadith vertelt, moet dus al zijn bronnen kunnen noemen. Uiteindelijk komt de keten dan uit bij één persoon, die Mohammed persoonlijk heeft gekend. Daarnaast moeten de overleveraars ook bekend staan als betrouwbaar en moeten ze een gezond verstand en een sterk geheugen hebben gehad.